Defnoşumuzun büyümesine şahitlik etmek inanılmaz keyifli.. Ama herşey her zaman güllük gülistanlik gitmiyor. Bazen yorgunluk, iş stresi, günlük modum ve hatta havaların durumu bile çileden çıkmama sebep oluyor. Ne oluyor, nasıl oluyorsa işte tam da o sırada oluyor. Hiç istemeden küçük uzuvuna bağırıp çağıran manayı bir anneye dönüşüyorum maalesef... Sadece ses yükselterek de olsa istemeden kırıyorum yavruyu :((( hal böyleyken o da rol model olarak o anneyi seciyor bazen :((( Haftasonu gittiğimiz Antep seyahati dönüş yolunda bebegiyle oynuyor. Bir vesileyle nasıl olduysa ben "sözünü dinliyor mü bebeğin?" gibi bir soruyorum.. Cevap: - Hayır - Güzelce anlat bakalım, bir daha söyle - Dinlemiyor - O zaman gerekeni yap, diyorum. - Kızma gerekeni mi? Diyerek beniyor mahcup ediyor. BI daha böyle bir vak'a ile karşılaşmamak için nasıl davranmam gerektiği konusunda büyük ders alıyorum.İ İnşallah kalıcı izler bırakmamışımdır.... :((((
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder