Geçtğimiz yaz başından katıldığım ve içlerinde yer almayı çok istediğim Montessori Dostları olarak nitelendirebileceğim arkadaşlarımın arasında yer alamamak beni hayli üzdü... Ancak okulun bizim eve, 2 yaşında bir çocuk standartlarına göre uzak olması nedeniyle bu sevdadan vazgeçmek zorunda kaldım. :( Çok istediğim bu sisteme dahil olamamıştım ama Defne'nin de sosyal bir ortamda bulunmasını istiyordum. Çünkü havalar soğuyunca "park bahçe" işleri de askıya alınmış ve Defnoş eve kapanmıştı. Bilimsel olarak bu yaşta bir çocuk böyle bir sebepten dolayı sıkılır ve gelişmesi engellenir mi bilmiyorum ama çok yalnızmış gibi geliyordu. Eve yakın (dolayısıyla benim işyerime de yakın) bir okul arayışına girdik... Aklım hala öbür taraftaydı ama eve e bana yakın olmak bu işin olmazsa olmazları arasındaydı... Keza okula alışma evresini bu nedenle çok rahat atlattık... İlk zamanlar oryantasyonu 1-2 saat gibi kısa zaman dilimlerinde devam etti... Yakın olduğu için de işle ilgili sorun yaşamadan bu aşamaları geçtik... Şimdi yarım gün devam ediyor, sabahları ben götürüyor, yemek arasında öğlen yine ben alıyorum ya da benim işim varsa babası götürüp getiriyor. Böylece minnoşu öğlen görme şansını da değerlendirmiş oluyoruz çünük diğer zamanlarda her öğlen eve gitmiyoruz...
Bütün bunların yanında sosyal gelişmi de 2 aylık zaman içinde gözle görülür bir şekilde değişti... O eski çekingen, sıkılgan halleri kalmadı.. Bu yaşta da olur mu demeyin ama gerçekten yalnızlık, hep aynı insanlarla bir arada olmak onu biraz çekingen yapmıştı... Her ne kadar malesef Montessori Materyallerimiz olmasa da onu kendi disiplinini kendi kurabilen, tercihini rahatlıkla ortya koyabilen ve özgüvenli bir birey olarak yetişme çalışmalarımız hızla devam ediyor. :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder